O projekcie
Program edukacyjny obejmuje 4 zjazdy / 8 modułów warsztatowych / 48 godzin intensywnego procesu twórczego i edukacyjnego, który angażuje różnorodnych tancerzy wybranych drogą OPEN CALL
Faza 1: Eksploracja
Tancerze, podczas indywidualnej pracy, badają i analizują te same zadania oraz narzędzia ruchowe, odkrywając fascynujące jakości w różnych modułach. W kolejnych etapach procesu wprowadzają współpracę i pracę zespołową, rozwijając swoje umiejętności w grupie.
Faza 2: Dialog i proces
Proces twórczy staje się polem dialogu pomiędzy jednostką a grupą, impulsem a formą, decyzją a obecnością.
Faza 3: Kreacja
Tancerze nie opierają się na gotowych narracjach ani scenariuszach. Struktura ich pracy kształtuje się w wyniku relacji, czasu oraz uważności w wspólnym eksplorowaniu konkretnych narzędzi. Zwieńczeniem projektu jest intymna premiera spektaklu pt. „Embodiment”.
Twój ruch. Twoja opowieść.
Każdy krok i ruch to nowe odkrycie.
Dołącz do naszego kolektywu, gdzie pasja do tańca harmonizuje z głęboką refleksją. Czekamy na Ciebie, aby wspólnie tworzyć niezapomniane doświadczenia i zdobywać wiedzę.
Dla kogo jest ten projekt?
Nasz projekt edukacyjny dedykowany jest tancerzom, choreografom i artystom ruchu, którzy pragną wzbogacić swoje umiejętności, odkrywać nowe formy ekspresji oraz rozwijać się w inspirującym środowisku. To idealna propozycja dla tych, którzy cenią sobie kreatywny proces, współpracę i autentyczne doświadczenia w gronie podobnie myślących twórców.
Dlaczego warto?
W EMBODI nie oferujemy gotowych scenariuszy na spektakle – wskazujemy drogę ku prawdziwej twórczości, dostarczając narzędzi oraz przestrzeni, w której struktura powstaje na bazie relacji i wspólnych doświadczeń.
Nasze podejście wzbogacone jest konkretnymi metodami, narzędziami i strategiami, które są również wykorzystywane w różnych dziedzinach, takich jak teatr, film czy sztuka wizualna.
Oferujemy zestaw narzędzi, dzięki którym rozwijasz swoją wrażliwość na ruch, dialog i obecność. Poznasz także moc podążania za intuicją, obserwując jednocześnie ewolucję w tańcu i improwizacji.
Naszym celem jest przede wszystkim zapewnienie głębokiego doświadczenia różnorodności i jedności na wielu płaszczyznach, opartego na solidnej wiedzy.
Spektakl nie jest dla nas celem samym w sobie; jest podsumowaniem zdobytej wiedzy i wspólnych przeżyć. Jest wypadkową całości, w której ujawnia się historia, narracja i tworzy się opowieść, w którą angażujemy widza.
KOMENTARZE UCZESTNIKÓW PROJEKTU
„Odkryłem, że sięganie po nowe jakości, nawet jeśli początkowo są dla nas niewygodne, z czasem przestają takie być, gdy próbujemy osadzić je w swoim stylu i osobowości. Dzięki temu znacznie łatwiej eksplorować formę ruchu, która na początku może wydawać się przytłaczająca.
Praca w procesie uświadomiła mi, że nie zawsze trzeba znajdować się na pierwszym planie, aby być widocznym. Czasem warto zrobić przestrzeń innym, jeśli całość może na tym zyskać. Niejednokrotnie to właśnie drobne gesty wybrzmiewają silniej niż najbardziej widowiskowe sceny.”
Radosław
„W tej metodzie pracy szczególnie inspiruje mnie mnogość rozwiązań ruchowych i sposób myślenia o ruchu, z którym na codzień nie mam dużej styczności działając w gatunku teatru tańca gdzie punkt wyjścia do tworzenia jest zupełnie inny. Mimo to w ramach pracy w tym projekcie zdobyłam nie tylko nowe narzędzia, ale też wiedzę jak zastosować je w swojej praktyce. To co szczególnie utkwiło mi w pamięci i jest dla mnie cenne to różne strategie dramaturgiczne, pomagające w budowaniu kompozycji spektakli. Mam wrażenie, że dostęp do takiej wiedzy podpartej też doświadczeniem dziewczyn stricte pod kątem tanecznym nie jest powszechny więc tym bardziej to doceniam. Oprócz tego cudownie było spotkać się wspólnie w projekcie z tak różnorodnymi tancerzami i tancerkami i razem współtworzyć coś co wychodzi poza ramy konkretnego stylu i formy!”
Lena
„Ta metoda pracy dała mi poczucie spokoju w tworzeniu i przestrzeń na to, żeby nie wiedzieć wszystkiego od razu. Uczę się balansować między narzędziami, własnym intelektem, pierwotną wizją i oczekiwaniami wobec efektu, a czasem odkładać je na bok i zaufać procesowi. Pozwala mi to dać sobie czas, kiedy coś jeszcze się nie układa, jak brakujący element w strukturze i działać dalej bez presji natychmiastowych odpowiedzi. Narzędzia takie jak gradacja czy wariant dają mi konkretne możliwości pracy nie tylko z własnym ruchem, lecz także ze skalą, poziomami czy liczbą tancerzy na scenie. Ważnym doświadczeniem była dla mnie nauka dramaturgii, która pomaga budować spójność choreografii. Poprzez akcentowanie kluczowych momentów, pozwala świadomie kierować uwagą widza, decydując, które detale w scenie mają wybrzmieć i co widz poczuje, to daje ogromną moc w tworzeniu. Jestem tym bardzo zainspirowana i z ciekawością patrzę w przyszłość, by dalej zgłębiać tę metodę.”
Talita
„Odkryłam w sobie nowe jakości ucząc się ruchu innych osób. W projekcie uczestniczą tancerze z różnych środowisk, obserwując ich proces moglam odkryć ruch, z którym nie miałam wcześniej styczności. Dzięki zestawieniu wielu światów zrozumiałam również, że odmienne style mogą mieć ze sobą wiele wspólnego. Ponownie uświadomiłam sobie, że małe gesty są bardzo istotne przy komponowaniu. Zrozumiałam jak można tworzyć narrację z rzeczy pozornie błahych. Z pewnością wykorzystam zdobyte doświadczenie oraz wiedzę o budowaniu dramaturgii w swoich projektach scenicznych i wiedzę o narzędziach w improwizacji.”
Maria
„W tej metodzie pracy szczególnie inspiruje mnie mnogość rozwiązań ruchowych i sposób myślenia o ruchu, z którym na codzień nie mam dużej styczności działając w gatunku teatru tańca gdzie punkt wyjścia do tworzenia jest zupełnie inny. Mimo to w ramach pracy w tym projekcie zdobyłam nie tylko nowe narzędzia, ale też wiedzę jak zastosować je w swojej praktyce. To co szczególnie utkwiło mi w pamięci i jest dla mnie cenne to różne strategie dramaturgiczne, pomagające w budowaniu kompozycji spektakli. Mam wrażenie, że dostęp do takiej wiedzy podpartej też doświadczeniem dziewczyn stricte pod kątem tanecznym nie jest powszechny więc tym bardziej to doceniam. Oprócz tego cudownie było spotkać się wspólnie w projekcie z tak różnorodnymi tancerzami i tancerkami i razem współtworzyć coś co wychodzi poza ramy konkretnego stylu i formy!”
Lena
„Napewno wykorzystam narzędzia opierające się na technice Labana, które w ogromnym stopniu pomagają i dają poczucie spokoju podczas tworzenia spektaklu . Wykorzystam również przekazaną nam wiedzę odnośnie dramaturgi, jak ją prowadzić by spekatkl cały czas był ciekawy dla widza i odniósł sukces.
Napewno poszerzyła moją wiedzę odnośnie roli jaką pełni światło na scenie. Samo w sobie może wprowadzać i powodować pewną konkretną współobecność z widzem i tancerzem, może także współtworzyć pewne sytuacje sceniczne, które dzięki niemu wybrzmieją.”
Emilia
„Jedną z największych lekcji, jaką wyciągnęłam z procesu tworzenia spektaklu Embodiment, było nie ocenianie dzieła, które jeszcze nie jest skończone i wiara w to, że się uda. Pracując z tymi samymi narzędziami połączyliśmy ruch ludzi ze skrajnie różnych środowisk tanecznych i stworzyliśmy spójną całość. Czymś co na pewno zostanie ze mną na długo jest również praktyka eksperymentowania i pracy na ”żywym organizmie” zamiast tworzenia na podstawie sztywnych, utartych schematów.
Praca w kolektywie uświadomiła mi jak ważna jest uważność na drugiego tancerza. Zaskakujące jest to, że często, pomimo braku bezpośredniego kontaktu wzrokowego, byliśmy w stanie nawiązać połączenie poprzez nabudowanie wspólnego rytmu, jakości i energii. Najbardziej zaskakujące rozwiązania zazwyczaj były wypadkową umiejętności obserwacji i obecności z drugim człowiekiem, tu i teraz, we wspólnym procesie.”
Zuzanna
„Jedną z najważniejszych wartości, jaką dał mi ten projekt, była różnorodność nas, tancerzy. Połączenie różnych sposobów myślenia o ruchu, było dla mnie zarówno inspirujące, jak i konfrontujące. Takie współtworzenie może być przyjemne, ciekawe i rozwijające. W takiej współobecność można odnaleźć wsparcie, radość i akceptację.
Z naszego procesu pracy chciałabym zabrać dla siebie przede wszystkim lekkość tworzenia, dostępność, oraz ciekawość, jako element obserwacji tego, co już jest, by móc to pogłębiać, poszerzać, a tym samym odkrywać nowe i eksplorować własne zasoby.”
Marcelina
„Zarządzanie różnorodnością. Otwartość na zmiany. Pozwolenie sobie na zaskoczenie się kombinacjami stylów, których normalnie bym sobie nie wyobraził. EMBODI jest oksymoronem. Łączy niepasujące z pasującym. Intensywny i kreatywny proces doprowadził nas do stworzenia spektaklu, który opowiada o narzędziach pracy z ruchem pokazując najróżniejsze formy ekspresji. Dzieki kolektywowi rozwinąłem praktyczną wiedzę dramaturgiczną, poszerzyłem horyzonty improwizacji i poznałem masę inspirujących tancerzy. Jestem niezwykle wdzięczny za możliwość brania udziału w tak interesującym i kreatywnym procesie twórczym. Masa informacji, wspaniali ludzie i ogrom przydatnej pracy praktycznej.”
Kacper
„Współtworzenie tego projektu przyniosło ze sobą wiele nowych doświadczeń i wiedzy. Inspirujące jest dla mnie to jak coś osobistego, z głębi twórczego możemy w jasny, matematyczny wręcz sposób opisać językiem ruchu Labana. Dzięki czemu twórczość nie musi być aż tak personalna i tak zależna od czegoś tak ulotnego jak wena. Bardziej klarowne stało się dla mnie to, jak różne ramy (np. czasowe, przestrzenne) paradoksalnie dają większą wolność tworzenia. A dzięki temu ciągną proces twórczy do przodu. Owo tworzenie jest w mojej głowie teraz znacznie bardziej uporządkowane. Jestem ogromnie chętna na używanie tego we własnej praktyce przy tworzeniu choreografii i nagrywek.”
Paulina
“Inspiruje mnie element zaskoczenia i podkreślenie indywidualności każdego tancerza. Wyjście od materiału ruchowego, a następnie przeprowadzenie go przez konkretne filtry pozwala na stworzenie nowego spojrzenia na ruch, które często dopiero w ostatniej fazie ujawnia warstwę znaczeniową. Ten element tworzenia niezdeterminowanej znaczeniem historii i końcowy efekt, który za każdym razem jest zaskakujący ekscytuje i inspiruje do dalszych poszukiwań twórczych.
Obserwowanie tego jak każdy z tancerzy (bardzo różnych, ale niesamowicie kreatywnych i inspirujących) przechodzi przez ten proces utwierdziło mnie w przekonaniu, że możliwe jest wypracowanie wspólnego języka ruchu dla każdej grupy i ma on nie tylko przełożenie na komunikację i jakość pracy, ale też na efekt, który zarazem łączy podkreślenie indywidualności i spójną, dopełniającą się wzajemnie formę.”
Edyta
„Podczas pracy odkryłam nowe sposoby myślenia o ruchu - między innymi to, że może on być niezwykle wymowny nawet w swojej niewielkiej skali i prostocie. Zrozumiałam również, że opisywanie ruchu oraz jego intencji nie musi być dosłowne ani przedstawione w jednoznaczny, klarowny sposób.
W metodzie pracy szczególnie inspirujące jest dla mnie to, jak wprowadzenie jednego narzędzia potrafi całkowicie odmienić materiał ruchowy. Ogromna liczba możliwości i wariantów pobudza we mnie ciekawość, otwartość oraz chęć pogłębiania wiedzy, a także motywuje mnie do tworzenia nowych prac.”
Wiktoria
„Poza ogromną wiedzą, jasnym tłumaczeniem procesu twórczego oraz narzędziami ruchowymi, które zostały nam przekazane, szczególnie cenne było dla mnie doświadczenie pracy bez gotowych rozwiązań. Pracowaliśmy na własnych zasobach, które były cały czas rozwijane dzięki narzędziom ruchowym. Taki sposób działania powoduje jeszcze większą ciekawość wobec procesu i tego, co z niego może powstać. To podejście chciałabym wykorzystać w swojej dalszej praktyce artystycznej, jako narzędzie pogłębiające świadomość procesu.
W procesie najbardziej inspirująca była dla mnie praca z ludźmi, którzy pochodzą z totalnie różnych środowisk. Każdy z inną historią, innym bagażem i innym spojrzeniem na ruch. Obserwacja tego pozwoliła mi jeszcze bardziej otworzyć się, wyjść poza sztywne ramy i świadomie pracować w oparciu o swoje zasoby.”
Edyta
„Z pozornego „nic” zaczyna wyłaniać się bardzo wiele - warstwy, sensy, ślady ruchu. Ten proces uczy mnie, że to, co najcichsze i najbardziej nieoczywiste, często niesie największy potencjał.
To droga bez wyraźnego końca, wciąż odsłaniająca nowe przestrzenie. W jej trakcie coraz wyraźniej widzę swój szkielet ruchowy - to, co niewidzialne, a jednak nieustannie podtrzymuje mój ruch i obecność.”
Anna
„Podczas pracy nad spektaklem odkryłam w sobie nowe jakości ruchowe i zaskakujące pokłady możliwości, z których wcześniej nie korzystałam. Pojawiły się rozwiązania ruchowe, które nie były obecne w moim freestyle’u, a które otworzyły mnie na inne myślenie o ciele i jego potencjale. Droga z punktu A do punktu B w ciele, czy przestrzeni nie jest tylko przejściem/ruchem, jest czymś więcej, ogromna kalkulacja, decyzja i możliwością.
Praca z narzędziami ruchowymi dała mi poczucie większej odwagi w eksplorowaniu ruchu oraz swobodę w łączeniu jakości, rytmów i intencji. Zaczęłam uważniej słuchać swojego ciała i traktować je nie tylko jako narzędzie wykonawcze, ale jako świadomego partnera w procesie twórczym. Ten proces wzmocnił moje poczucie sprawczości jako performerki i dał mi większą pewność w podejmowaniu decyzji.”
Sandra
„Najciekawsze w naszym procesie było to, że zaczęliśmy od bardzo małych indywidualnych fraz ruchowych, a dopiero połączenie wszystkich tych fragmentów zbudowało spektakl.
Dzięki spotkaniu różnych środowisk i doświadczeń sam proces stał się niezwykle inspirujący. Każda osoba pracuje w inny sposób, a otwartość na te różnice pozwala uczyć się funkcjonowania w grupie, wyrozumiałości wobec siebie oraz akceptacji. Ta różnorodność pomogła mi również lepiej zrozumieć siebie w ruchu i w procesie twórczym - odkryć, co ułatwia mi pracę oraz jakimi impulsami kieruję się w tańcu.
Szczególnie interesujące było dla mnie wewnętrzne doświadczenie odnajdywania się w różnych jakościach ruchu oraz szukanie połączeń pomiędzy nimi.
Piękne w tym doświadczeniu było także to, że poprzez współpracę mogliśmy wspólnie wzmocnić znaczenie drobnych gestów i nadać im większą siłę.”
Weronika